KKDhanashree

 भटकंती कोणाला आवडत नाही. असे खूपच कमी जण असतील पण आवडणारे अगणित. आम्ही आवडणाऱ्यांमध्ये मोडत असल्याने वेळ, ठिकाण मिळाले की आम्ही फिरून येतो. या वेळेस चे ठिकाण लांब पल्याड होते.  स्वच्छ शहर , मोठे रस्ते, हेल्मेट चा नियम कटाक्षाने पाळणारे नागरिक, संस्कृतीचे प्रतीक म्हणून रंगवलेल्या भिंती, प्रत्येक घरा समोरील तुळशी वृंदावनाला बांधलेली ओढणी, प्रत्येक गाडीला बांधलेली ओढणी आणि प्रसन्न वातावरण... हे असे असले की फिरायला पण मजा येते.  डे वन  पुण्यातून सकाळी साडेद हा वाजता रेल्वेने आम्ही प्रवासाला सुरुवात केली. अख्खा दिवस प्रवास आणि प्रवास... डे टू   वेळ संध्याकाळी 4.30 ची. प्लॅटफॉर्म वर गाडीची वाट पाहणारे आम्ही चौघे. अर्थात गाडी किमान एक ते दीड तास लेट. मग काय प्लॅटफॉर्म वर असणारी माणसे त्यांचे निरीक्षण, इंजिन्स, वेगवेगळ्या गाड्या यात वेळ कसा गेला कळले नाही. गाडी आली. थोडा वेळ थांबते करता करता चक्क तासभर तिथेच उभी राहिली. मग काय त्यासाठीही चुळबुळ सुरू झाली. पण एकदाची निघाली आम्हाला घेऊन. ती थेट 2 तास उशिरा आमच्या इच्छित स्थळी पोहोचली म्हणजे रात्री ठीक 2 वाजता 😲तिथू...

        आईस्क्रीम हा असा एक पदार्थ आहे की जो दोन प्रकारचा असू शकतो. एक चांगला आणि दुसरा खूप चांगला...... असं कोण म्हणतं?.... असं आसमादिकच म्हणतात. आणि तिखट खाऊन पोटात जाळ झाला असेल तर त्यानंतरचे आईस्क्रीम हे तर आपल्या पोटासाठी आणि जिभेसाठी स्वर्गसुखच. हेच स्वर्गसुख पालक भ्रमंती गटाच्या नवीन मोहिमेच्या सुरुवातीलाच अनुभवले आणि पुढील पूर्ण मोहीम आईस्क्रीम मय होऊन गेली.          तर झाले असे की पालक गट यावेळेस ढाकोबा दुर्ग अशा मोहिमेसाठी निघाला. सकाळी जाता जाता जुन्नरला न्याहारी केली आणि न्याहारीत झणझणीत मिसळ मिळाली. अस्मादिकांचा आणि तिखटाचा ३६ चा आकडा आहे हे बघून देवानेच तेथे आईस्क्रीमही उपलब्ध करून दिले होते. आता देवानेच आईस्क्रीम दिल्यावर नाही तरी कसे म्हणायचे.... लगेच खाऊन घेतले.          न्याहारी करून गट ढाकोबाच्या पायथ्याला म्हणजेच आंबोली गावात पोहोचला. हे आंबोली गाव आपण नेहमी पुस्तकात वाचतो ना अगदी तसेच. तिन्ही बाजूंनी हिरवेगार डोंगर, डोंगरांच्या पायथ्यापाशी वाऱ्यावर डोलणारे शेत आणि तेथेच थोडी कौलारू घरे. असे हे टुम...

आपल्या, हो आपल्याच, पुण्यातील काही मंडळी भ्रमंतीला निघाली की काही जणांचा सूर असतो की "काय ते तंगडतोडीला जायचंय. रविवारची पहाटेची झोप सोडायची, घरून निघायचे, घाट उतरायचा आणि तो घाट किंवा दुसरा एखादा घाट चढत परत वरती यायचे. ही तंगडतोड सांगितली कोणी? यात काय सुख मिळणार आहे?" अशा लोकांचे काय करायचे, त्यांना काय उत्तरे द्यावीत, त्यांना सुखाची व्याख्या काय सांगावी यावर चर्चा करण्यासाठी एक गोलमेज परिषद ज्ञानप्रबोधिनीच्या पालकांनी आहुपे घाटात आयोजित केली होती.  घाट पुणे शहरापासून थोडा लांब. त्यामुळे मंडळी पहाटे साडेचारलाच पुण्यावरून निघाली. भारत सरकारने संविधानात वजा २० अनुच्छेदात नमूद केल्याप्रमाणे यावेळीही वाहन चालक शुमाकरच होता. पण त्याचे कौशल्य बघायला जनता जागी राहिली नाही. त्यामुळे तो थोडासा नाराजच झाला होता. तरीही त्याने वेळेत आहुपे घाटाच्या सुरुवातीला सर्वांना सुखरूप सोडले.  झोपेतून उठल्यावर डोळे उघडल्यावर समोर हिरवाईने नटलेला प्रदेश, श्रावणात नेहमी प्रमाणे डोंगरांना भेटण्यासाठी खाली आलेले ढग, शेतातील डोलणारी पिके हे बघण्याचे सुख काही निराळेच. हे कमी की काय पण हे बघता बघता वेळे...

  " अगं चल ग या वेळी एखादा किल्ला पाहू " "अरे नको रे, पाय दुखतात." " बरं चल मग या वेळी लेण्या पाहू" " नको रे कंटाळा येतो" हे आमचे नवरा बायकोचे संभाषण. अर्थात त्याचे म्हणणे आपण गड किल्ले बघू आणि मी आपली नको रे, पाय दुखतात, कंटाळा येतो. कोणीच नसते, कशाला जायचे.....वगैरे वगैरे... तर तुम्हाला समजलेच असेल..परत एकदा केलेली भटकंती. या वेळेस, आदल्या दिवसापर्यंत जायचे का नाही हा निर्णय घेणे पावसामुळे पुढे पुढे जात होते. पण वरूण राजाची कृपादृष्टी आम्हा पामरांवर पडली आणि आदल्यादिवशी संध्याकाळी उशिरा आम्ही जायचे नक्की केले. सकाळी लवकर निघून आम्ही फक्त न्याहारीसाठी थांबा घेतला आणि तिथून जे सुसाट निघालो ते थेट आगाशिव लेण्यांच्या पायथ्याशीच थांबलो.  तर वरचा संवाद अर्थात यासाठी होता. इथे आलो आणि पायऱ्या चढायला सुरुवात करणार तर मोरराजाने 2-4 क्षणांसाठीच दर्शन दिले. ते फक्त डोळ्यांनी टिपण्यासाठीच ( मोबाईल काढून फोटो काढण्यासाठी त्याने वेळ दिलाच नाही) जवळ जवळ 5 फुटा एवढा त्याच्या पिसाऱ्याचा झुपकाच होता. डोळ्याचे पारणे फिटले ना राव!... काय सांगू काय वाटले😯 जब...

       ठरले ठरले ठरले  . . . . .        मेजवानी करायचे ठरले.. कधी? केंव्हा? कुठे?..       सांगतो SS ,  सांगतो SS        बरेच दिवस झाले . . . . . . खरे तर वर्षे झाली .. नाही उलटली . . . . .एक तप  लवकरच होईल. श्री. अमित यांची 'डेला रिसॉर्ट' ची मेजवानी 'pending ' होती. शेवटी नियोजन समितीने एक विशेष बैठक घेतली आणि त्यात मिलिंदने पुढाकार घेऊन पुढच्या रविवारी या मेजवानीचा घाट घातला. जे जे फुकट ते ते पौष्टिक असे कोणीतरी म्हणले आहे त्यामुळे इथे पुढाकार(?) असे कोणीतरी कुजबुजले. यात कोणी म्हणले आहे असे ऐकल्यावर लगेच मिलिंद आणि गणेशने काही पुस्तकातले संदर्भ देऊन हे कोणी म्हणले आहे हे सांगितले. पण बाकीच्या सभासदांनी कोणी का म्हणेना असा सूर लावला त्यामुळे गाडी परत मेजवानी कडे वळली. या वर्षभरात बरेच घाट चढले आणि उतरले. त्याची सांगता आपण या मेजवानीचा घाट घालून करू असा प्रस्ताव नेहमीप्रमाणे मिलिंदने मांडला आणि त्याला साहजिकच सर्व नियोजन समितीने मूक अनुमोदन दिले.         तारीख ठरली, वा...

     एक आटपाट नगर होत अशी सुरुवात झाली की डोळ्यासमोर जसे गाव येते तसेच एक गाव - भेलिव .      आजूबाजूने डोंगर रांगा, गावात जाणारा एकच गाडी रस्ता, छान मंदिर परिसर, त्याच्या बाजूला टुमदार घरे, घरांच्या मधून आखीव रेखीव गावातला रस्ता, गावकऱ्यांची सकाळची लगबग, एका घरातील नीटनेटकी खोली आणि खोलीत गरम गरम पोहे खाणारे मावळे..... अहाहा SSS.... अशी सुंदर आणि चविष्ट सुरुवात झाली मृग गडाच्या भ्रमंतीला! ही सुरुवात करून वाटाडे मामांना घेऊन गटाने मृग गडाकडे कूच केले. या गटाचे प्रताप भेलीव गावात पण बहुतेक पोहोचले असावेत कारण एक से भले दो म्हणत वाटाडे मामांनी - साठे मामांनी त्यांच्या साथीला - राहिलेले दोर कापायला - शेलार मामांनापण - बरोबर घेतले.          गडाच्या वाटेवर छान जंगल आहे. त्यामुळे उन्हाचा त्रास होत नाही. गड चढताना काही गुहा दिसतात. त्यातील एक वैशिष्ट्यपूर्ण गुहा बघायला मिळाली. गुहेत जाण्यासाठी साधरण ३ फुटाचा बोगदा आहे. या बोगद्यातून आधी साधारण २० फूट सरळ, मग ५ फूट काटकोनात उजवीकडे, मग ३ फूट खाली आणि शेवटी ५ फूट डावीकडे गेले की आपण त्या छ...