KKDhanashree

  निसर्गाची मनसोक्त उधळण, मनाला थंडावा देणारा थंड गार वारा, उन सावलीचा चाललेला मन मानेल तसे खेळ.... आणि या प्रसन्न वातावरणात स्वतःचे अस्तित्व टिकवून मानाने उभा असणारा 'रोहिडा म्हणजेच विचित्रगड'. कोरोना चे अस्तित्व कमी होते आहे असे पाहून आम्ही रविवारी रोहिडा बघण्याचा कार्यक्रम आखला.. ३-४ जणांना विचारले पण काही कारणामुळे त्यांना जमले नाही मग नेहमीचे आम्ही तिघे. मी,अहो आणि लेक निघालो सकाळी ५.३०  वाजता किल्ले रोहिडा सर करायला. पाऊस येतो का काय? असेच वातावरण होते. भाटघर धरणातून होणारा विसर्ग बरेच काही निसर्गाचे वर्णन सांगत होता. पुढे भोर मार्गे बाजारवाडी गावात पोहोचलो. बाजारवडी हे रोहिड्याच्या पायथ्याशी वसलेले गाव. तिथे आम्हाला अंकुश वाघ(धायकुले) यांच्याकडे न्याहारी मिळाली 'पोहे '. गरम गरम पोहे, ते खाऊन आम्ही गड चढायला सुरूवात केली. कधी ऊन तर कधी सावली... अशा या उत्स्फुत खेळत आम्ही गड चढत होतो...साधारणपणे १ तास आणि थोडा वर असा वेळ आम्हाला अर्थात माझ्या चालीने चढायला लागला. वर गेलो प्रवेशद्वार अर्थातच स्वागताला सज्ज होते. आत जाऊन उजव्या बाजूला असणाऱ्या बुरुजावर मी ठाण मांडून ...

 शिक्षक आपल्या जीवनातील अविभाज्य घटक. शाळा हा आपल्या जीवनातील महत्वाचा अध्याय जो आपल्याला जन्मभर पुरतो आणि आवश्यक असतो. आईवडिलांना नंतर महत्वाची व्यक्ती म्हणजे शिक्षक. मुलं शाळेत आली की त्यांच्यासाठी आदर्श असतात शिक्षक. माझ्या आयुष्यात माझ्या काही शिक्षकांचे आदराचे स्थान कायम स्वरुपी आहे. माझे आईबाबा, श्रीकृष्ण जोशी सर, कोठावदे सर,वृषाली ताई. आपल्याला या शिक्षकांची आठवण फक्त शिक्षक दिनाला व्हावी असे नक्कीच नाही. खरेतर शिक्षकांनी शिकवले पुस्तकी ज्ञान हे आपल्याला उपयोगी असते पण त्या बरोबर उदाहरणे देऊन किंवा लहान मोठ्या प्रसंगातून दिलेले ज्ञान हे आयुष्यभर उपयोगी पडणारे असते. शिक्षक मुलांमध्ये कधी दूजाभाव करत नाही. पण ज्या शिक्षकाला आपल्या विद्यार्थ्यांतील अचूक गुण टिपता येतील तो शिक्षक हा उत्तम शिक्षक होईल असे मला वाटते. बालवाडी पासून शालेय शिक्षण, महाविद्यालयीन शिक्षण माझे एकाच गावात झाले. तेथील माझे शिक्षक खूप आदरणीय आणि उत्तमच आहेत. पुढे ग्रंथालयशास्त्राच्या शिक्षणाच्या निमित्ताने मी पुण्यात आले. भिकुले सर आणि गव्हाणे सरांशी ओळख झाली. एखाद्याने एखाद्या गोष्टीसाठी वाहून घेणे काय असत...